جاسم غضبان‌پور

متن زیر دربارهٔ جاسم‌غضبان‌پور برگرفته از مجلهٔ حرفه: هنرمند است:

جاسم غضبان‌پور حدود چهل سال است که عکاسی می‌کند. از ده سالگی تا امروز. حاصل این گشت‌وگذار چهل ساله، به تصویر کشیدن آن چیزی‌ست که بر او و مهم‌تر از آن برهمه‌ی ما گذشته است. او تاریخ عمدتا تلخ معاصر ما را پیش رویمان می‌گذارد و به حافظه‌ی ما شکل می‌دهد. تعهدش نه به سیاست که به خودش است. با دوربین می‌بیند و مدام مشق می‌نویسد. عکس‌های پیش از انقلاب‌اش ازحُزَن می‌گویند. از آرزوها و ناکامی‌ها. عکس‌های جنگش حزینند، گوشه‌ای هستند «همه‌گیر». بیش از آن‌ که از صدایی مسلسل‌وار بگویند، ضرب‌آهنگی از سکوت‌اند. هم از تاریکی و ویرانی می‌گویند هم ردی‌اند از نور و زندگی. موزاییک‌های برهنه‌ی تصاویرش در ذهن ما با دیوار پوشیده می‌شوند تا خانه‌هایی مجزا بسازند یا خانه‌ای بسازند که ایران است. این ایرانِ ویران بعدها جای خود را به عظمت و شکوهی می‌دهد که هم هست و هم نیست.

گاهی هم این مشق‌های چندین ساله گونه‌گون می‌شوند و سویه‌ای رنگین به خود می‌گیرند. اما هر چه باشد یک چیز روشن است. جاسم غضبانپور ستاینده‌ی زندگی است. با همه‌ی هست‌ها و نیست‌هایش. و او این ستاییدن را تنها با دوربین هست می‌کند.