ازآلاتِ کوبه‌ای است و از دو طبل کوچک تشکیل می‌شود که یکی قدری بزرگ‌تر و با صدایی بم و دیگری با صدایی زیر است. در وصف نقاره به کاسه‌ای از جنس مس که برآن پوست گاو یا گوسفند کشیده‌اند، اشاره شده است. نقاره با دو چوب و گاه با دست نواخته می‌شود و در معارک نبرد، هنگامه‌های سوگواری و گاهی نیز مراسم شادمانی به کار می‌رفته است. (واژه‌نامۀ موسیقی ایران‌زمین، مهدی ستایشگر)